اخبــار ســایت

درباره ميراث فرهنگي ناملموس

🕔1398/10/08 0 Comments

 ميراث فرهنگي ناملموس از ديدگاه کارشناسان به توليدات و فرايندهاي فرهنگي گفته مي‌شود که با گذشت زمان و از نسل‌هاي پيشين باقي مانده‌اند. بخشي از دارايي‌هاي فرهنگي، محصولاتي ملموس مانند ساختمان‌ها يا کارهاي هنري هستند. با اين حال بخش‌هاي زيادي از فرهنگ به‌شکل ناملموس است مانند ترانه، موسيقي، رقص، درام، توانمندي، آشپزي، هنر صنايع دستي و جشنواره‌هاي گوناگون. اينها شکل‌هايي از فرهنگ به‌شمار مي‌روند که قابل ثبت و ضبط هستند ولي ملموس نبوده و قابليت ذخيره در محل فيزيکي مانند موزه را ندارند ولي از طريق ابزارها و وسايلي که در آن‌ها به‌کار رفته‌اند قابل تجربه‌کردن هستند. اين وسايل فرهنگي توسط سازمان ملل متحد گنجينه‌هاي بشري ناميده شده‌است.

بر اساس آمار موجود افزون بر 1400 مورد ميراث ناملموس استان‌هاي مختلف کشور در فهرست آثار ملي به ثبت رسيد اگر چه ثبت اين آثار اولويت سازمان ميراث فرهنگي است اما لزوم شناسايي و حفظ آنها که ريشه در تاريخ اين سرزمين دارد و امروز در هياهوي زندگي صنعتي و فناوري روز در حال فراموشي است، بايد بيشتر مورد توجه اساسي قرار گيرد و حتي رتبه کشورمان را در ثبت اين آثار در سازمان جهاني يونسکو بيش از پيش ارتقا دهيم.

کارگروه ميراث ناملموس سازمان ميراث فرهنگي بر اساس آيين نامه اجرايي قانون الحاق جمهوري اسلامي ايران به کنوانسيون ۲۰۰۳ يونسکو به منظور پاسداري از ميراث فرهنگي ناملموس (مصوب دولت در سال ۱۳۸۷) در سال ۱۳۹۲ ايجاد شده و متشکل از نمايندگان ۱۰ دستگاه، وزارتخانه و فرهنگستان است.

کارشناسان ميراث را به دو دسته تقسيم کرده‌اند: ميراث ملموس و ميراث ناملموس. برخي ديگر نيز اين تقسيم بندي را با ميراث طبيعي و فرهنگي تفکيک مي‌کنند.

ميراث ملموس شامل تمامي ميراث طبيعي و فرهنگي است که به طور فيزيکي قابل ديدن هستند. ميراث ملموس در دنيا يکي از منابع گردشگري محسوب مي‌شود و مسؤولان گردشگري براي بهره وري از اين منابع فعاليتي همچون معرفي و تبليغ انجام مي‌دهند تا آن ميراث به يک جاذبه گردشگري تبديل شود.

يونسکو در سال ۲۰۰۱ با انجام تحقيقي در ميان کشورها و سازمان‌هاي مردم‌نهاد تلاش کرد تا توافق آنان براي ارائه تعريفي از ميراث ناملموس و بستن پيمان‌نامه‌اي در اين زمينه را به دست آورد که نتيجه آن کنوانسيون پاسداري از ميراث فرهنگي ناملموس بود که در سال ۲۰۰۳ به تصويب رسيد.

ميراث ناملموس ميراثي است که از گذشته به ما رسيده و حتي ممکن است آن ميراث همچنان در گروه‌هاي فرهنگي گوناگون جريان داشته باشد. هدف از ثبت اين ميراث به اعتقاد کارشناسان اين است که در قبال خطر جهاني شدن و همگن سازي فرهنگي اين ميراث حفظ شود تا به مرور زمان ناپديد نشوند.

ثبت هر ميراث چه در سطح جهاني، ملي يا استاني نشان از اهميت آن ميراث دارد که با برنامه ريزي براي هر کدام از آن مي‌توان براي توسعه اقتصادي گردشگري قدمي برداشت. اگر ايران به عنوان کشوري با پيشينه تاريخي و تنوع فرهنگي بالا بتواند در اين عرصه رقابتي پيشي بگيرد، در صنعت گردشگري فرهنگي و طبيعي موفق خواهد شد.

بررسي‌ها حاکي از آن است نوروز، موسيقي ايراني، تعزيه، ورزش‌هاي زورخانه اي، موسيقي نواحي خراسان، قالي بافي استان فارس و روش سنتي قاليبافي کاشان، آئين‌هاي پهلواني و زورخانه‌اي، نقالي، فناوري ساخت لنچ در جنوب ايران، مراسم قاليشويان مشهد اردهال، نان لواش، چوگان و هم‌چنين هنر ساختن و نواختن کمانچه؛ آثار ايران در فهرست جهاني يونسکو هستند.

با دوستان خود این مطلب را به اشتراک بگذارید

نظرات ارسالی

نظر خود را با دیگران به اشتراک بگذارید

 Color SchemeMost of the Elements in Website Secondary MenuSecondary Menu Background Color Links ColorColor of Hyperlinks