ورزش ها

جودو

جودو


«جودو» یکی از ورزشهای قدیمی در کشور ژاپن و بنیانگذار آن استاد "جیگارو کانو" است. واژه "جودو" از ترکیب دو کلمه "جو" به معنای ملایمت ، و واژه "دو" به معنی اصل و یا روش است. لغت"جو" از ورزش «جوجیتسو» مشتق شده که توسط سامورایی ها مورد استفاده قرار می گرفت، پس جودو را تحت عنوان "روش ملایمت" ترجمه کرده‌اند.

استاد کانو، جودو را آمیزه ای از قدرت و هنر توصیف کرد که در آن به شما می آموزد، چگونه از قدرت رقبا علیه خود آنها استفاده کنید و جودوکار یاد می‌گیرد چگونه درصدد اجرای حمله به‌موقع در طول مدت مسابقه باشد، جودوکار در حین مسابقه می آموزد به‌دنبال نقاط ضعف حریف بوده و آماده باشد که با تمام قوا به اوحمله کند. البته نکته اصلی در طول مسابقه، به‌کارگیری مقدار صحیح قدرت مورد نیاز است.در این ورزش یک آدم ضعیف و سبک وزن با استفاده از فنون جودو می‌تواند یک هرکول قدرتمند را بر زمین بزند و بر او غلبه کند یعنی یک فرد کوچک اندام با استفاده از اصول "یاوارا" می‌تواند مرد قوی هیکلی را پرتاب کند ویا به نحو موثری از قدرتش برای خنثی کردن قدرت یک مرد قوی هیکل استفاده کند.

این اصول و تاکتیک‌ها باعث شد که محققان بازاریابی از جودو به عنوان یک پدیده ورزشی در بازار استفاده کنند و به شرکتهای کوچکتر رمز بقا و غلبه بر حریفان قدرتمند را بیاموزند، به گونه‌ای که در مقابل آنان زانو نزده، و به جنگ تن به تن با آنها بپردازند.

 

جودو

جودو (به ژاپنی: 柔道) ( تلفظ راهنما·اطلاعات) (به معنی «طریقت نرمی یا انعطاف») در سال ۱۹۳۲توسط فردی ژاپنی به نام دکتر جیگارو کانو پایه‌گذاری شد. هم‌اکنون محل فدراسیون جهانی جودو در کودوکان ژاپن می‌باشد. جودو اولین رشته رزمی شرقی است که در المپیک ۱۹۶۴توکیو وارد المپیک شد.

 

تاریخچه و فلسفه اولیه

تاریخچه جودو از زندگی موسس آن جدا ناپذیر است. پایه گذار جیگارو کانو یک دانشمند و معلم ژاپنی بود. کانو در یک خانواده نسبتاً مرفه به دنیا آمد. پدرش، جیروسکو، پسر دوّم کاهن اعظم معبد شینتو هیوشی بود. او با کانو ساداکو ازدواج کرد.

هنر رزمی جودو که بر خاسته از ژاپن است جزء هنر های رزمی مثل کاراته، تکواندو و کونگ فو می باشد با این وجود بسیار متفاوت از سایر هنرهای رزمی می باشد چرا که در آن مشت زدن و لگد زدن در مسابقات ممنوع است.

 

درجه های فنی

ورزشکاران این رشته، درجات را از Q۱۰ (کیو ۱۰) یا همان کمربند سفید آغاز و با طی مراحل Q9 تا Q1 کمربندهای زرد، سبز، بنفش و قهوه‌ای به درجهٔ دان یا کمربند مشکی می‌رسند. که کمربند مشکی از دان یک آغاز و تا دان ۱۰ادامه می‌یابد.

 

تکنیک های جودو

جودو با تکنیک های زیبای پرتابی شناخته میشود اما شامل تکنیک های دیگری هم که برای کنترل حریف روی زمین است هم می باشد. این ورزش معمولا با کشتی آزاد مقایسه میشود چون تکنیک های مشترک زیادی دارند. یک جودوکای ماهر ابتدا حریف را گرفته، تعادل او را بهم زده و بعد او را پرتاب میکند. هنگامی که حریف روی زمین افتاد، او با تکنیک هایی نظیر خفه کردن، قفل مفاصل و ... کارش را به اتمام خواهد رساند. اولین تکنیکی که یک جودوکا یاد می گیرد، فنون "اوکه می" یعنی روش صحیح افتادن بدون مصدوم شدن است. تمام هنرجویان جودو، یک جودوگی (لباسی سنگین با یقه ی باز که مخصوص جودوست) سفید یا آبی پوشیده و یک کمربند را که نشان دهنده درجه اوست می بندد. جودو بخاطر ایمنی هنرجویان روی یک تشک نسبتا نرم و انعطاف پذیر تمرین میشود.

 

فلسفه جودو

دو اصل مهم جودو عبارتند از "حداکثر کارایی" و "کمک و سودرسانی متقابل". هدف حداکثر کارایی این است که یک جودوکا با استفاده از کمترین نیروی فیزیکی، حریفش را پرتاب کند. این هدف از استفاده ی صحیح تکنیک ها و زمان بندی مناسب بدست می آید. کمک و سودرسانی متقابل این است که دکتر کانو معتقد بود که جودو میتواند به افراد کمک کند که فردی مفیدتر برای جامعه باشند. او می گفت نظم شخصی که جودو به هنرجویان می آموزد به زندگی روزمره میرسد و بدین صورت است که جودو به هنرجویان کمک می کند که فردی مفیدتر برای جامعه باشند.

 

جنبه قهرمانی جودو

در سال 1964 جودو رسما بعنوان یک ورزش المپیکی شناخته شد. علاوه بر المپیک، امروزه در سرتاسر دنیا تورنمنت های دیگری هم برای جودو وجود دارد. مواردی که در مسابقات امتیازآور هستند عبارتند از پرتاب کردن یک حریف، نگه داشتن حریف در خاک برای مدتی معین یا وادار کردن حریف به تسلیم شدن با فنونی مانند قفل دست یا خفه کردن. روش های پیروز شدن در یک مسابقه هم عبارتند از: "پرتاب کامل" که ایپون نام دارد، دو پرتاب نیمه کامل که وازاری، 25 ثانیه حریف را روی خاک نگه داشتن، ترکیب یک وازاری و خاک کردن حریف برای 20 ثانیه و یا تسلیم کردن حریف با استفاده از قفل دست یا خفه کردن. در مسابقات، یکی از مبارزین لباس آبی و دیگری لباس سفید می پوشد.

 

درجه ها در جودو

جیگورو کانو بنیانگذار جودو اولین فردی بود که در ورزش خود از سیستم درجه بندی مدرن بر اساس رنگ کمربند استفاده کرد. ورزش های دیگری مانند کاراته و تکواندو سیستم درجه بندی بر اساس کمربند را از جودو گرفته اند. البته رنگ هایی با درجات متفاوت از جودو در این ورزش ها دیده میشود. درجات جودو با ماهر شدن در یک سری تکنیک های مشخص و تمرین منظم به هنرجویان اعطا میشود. تمام جودوکاها با یک کمربند سفید کار خود را شروع می کنند، و سپس به مرور زمان در صورت پیشرفت لازم، کمربند زرد، سبز، بنفش، سه درجه قهوه ای و در نهایت سیاه را دریافت میکنند. به درجات کمربندهای رنگی، کیو و به درجات کمربند مشکی دان می گویند. در جودو 10 درجه ی دان وجود دارد.

 

سبک های جودو

جودو المپیکی: معروف ترین سبک کودوکان جودو می باشد که امروزه در ایران و تمام دنیا بطور گسترده آموزش داده میشود.

جودو آمریکایی: ترکیبی از جودو، کشتی، بوکس، جوجیتسو و ساواته است.

جوجیتسوی برزیلی: میتسویو مائدا در سال 1914 جودو را به برزیل برد. او این ورزش را به کارلوس گراسی و دیگران آموزش داد. گراسی باتوجه به اینکه در آن زمان جودو با نام "جوجیتسوی کانو" هم شناخته میشد، آن را جوجیتسوی برزیلی نامید. جوجیتسوی برزیلی بعدها راهی متفاوت از جودو را دنبال کرده و امروزه کاملا از آن متمایز است ولی میتوان آن را یکی از سبک های جودو دانست.

جودو-دو: در استرالیا، آقای ژولیوس فلک و چند تن دیگر سیستمی بر اساس تکنیک های پرتاب ابداع کردند که آن را جودودو نامیدند. آنها هدفشان را از ابداع این سبک، توسعه جودو اعلام کرده اند.

کاوایشی ریو جوجیتسو: میکونوسوکه کاوایشی سبک کاوایشی ریو جوجیتسو را با استفاده از برخی تکنیک های جودو مسابقات مدرن جودو ممنوع می باشند، ابداع کرد. این سبک هم اکنون در فرانسه آموزش داده میشود.

کوسن جودو: این سبک هم که در قرن 20 محبوبیت پیدا کرد، همانند جوجیتسوی برزیلی خیلی بیشتر از جودوی المپیکی، شبیه به ورزشی است که کانو ابداع کرد.

جودو روسی: نکته ای جالب که در مورد این سبک میتواند گفت این است که بعضی از تکنیک های این سبک، توسط فدراسیون جهانی جودو قبول شده و وارد جودوی المپیکی شده اند. این سبک در مسابقات آزاد MMA مبارزینی نظیر ایگور زینوفیف، فدور امیلیاننکو و کارو پاریسیان را دارا می باشد.

سامبو: واسیلی اوشپکف، اولین شاگرد اروپایی کانو بود که موفق به اخد کمربند مشکی شد. او با تکنیک های رزمی دیگری که با جودو ترکیب کرد، سامبو را ابداع نمود. اوشپکف در سال 1937 بخاطر رد دستور شاگردی نکردن زیر نظر کانو، توسط مامورین سیاسی کشته شد.


تاریخچه جودو درجهان

در نزدیکی کوبه ژاپن در شهر ساحلی میکاز، جیگوروکانو در تاریخ 28 اکتبر 1860 متولد شد. کانو پسر بچه‌ای بود ضعیف‌الجثه و لاغر اندام که دائماً مریض بود و بیماری‌ها یکی پس از دیگری به سراغ او می‌آمدند. کانو برخلاف نظر پزشکش تصمیم گرفت برای بهبود سلامتی خود به ورزش روی آورد و از همان جا کانو یاد گرفت که چگونه مقابل هم سن و سالهای زورگو و گردن کلفت خود دفاع کند.
خانواده کانو در سال 1871 به توکیو نقل مکان کردند. کانو در سن 18 سالگی در مدرسه هنرهای رزمی جوجیتسو در رشته «تن‌جین شینوریو» که یکی از هنرهای رزمی بود، ثبت‌نام کرد. این رشته شامل ضربه زدن و گلاویز شدن می‌شد و به داشتن هارمونی، بیشتر تأکید داشت تا مبارزه کردن.

کانو پس از تحصیل در مدرسه «تن‌جین شینوریو» به مدرسه «کیتوریو» رفت و در آنجا تحت تعلیم «تسونتوشی ایکوبو» قرار گرفت. این زیرمجموعه از «جودبیستو» بسیار نرم‌تر و ملایم‌تر از رشته «تن‌جین شینوریو» بود که در آن بر ضربه‌های آزاد و تکنیک‌های سمبلیک و تکنیک‌های پرتاب کردن تاکید می‌شد. در این زمان کانو به مطالعه جامع در مورد سبک‌های دیگر جوجیتسو، مثل «سکی‌گوشی‌ریو» و «سیگوریو» پرداخت.
کانو اعتقاد داشت در بیشتر ورزشها، به تعلیمات ذهنی و روحی کمتر توجه شده است و این نکته را یک کمبود آموزشی احساس کرد.
کانو در سال 1880 بازنگری تکنیک‌های جوجیتسو را آغاز کرد و دریافت که با ترکیب کردن بهترین تکنیکهای مدارس رزمی مختلف و جمع‌آوری آنها در یک سیستم، می‌تواند یک برنامه تمرینی فیزیکی که شامل مهارتهای ذهنی و روحی نیز شود، پدید آورد. او اعتقاد داشت با حذف فنون خطرناک، سبک حاصل باید حالت مسابقه‌ای و رقابتی داشته باشد.
به این ترتیب کانو در سال 1882 با گردآوری مجموعه بهترین حرکات پرت کردن و زمین زدنِ سبک قدیم جوجیتسو و اضافه کردن حرکاتی که خود مبدع آنها بود و حذف تعدادی از تکنیکهای خطرناک، ورزش جدید خود، «جودو» را معرفی کرد.
او ورزش خود را «کودوکان جودو» نام نهاد. واژه کودوکان متشکل از کان=محل و سالن، دو=مسیر، کو=یادگیری است که در کل یعنی «محل یادگیری مسیر». همچنین جودو از کلمات زیر تشکیل شده است: دو=مسیر و جو= آرام و ملایم، یعنی مسیر آرام و ملایم. کانو مدرسه جودو خود را که کودوکان نام نهاده بود در معبد بودایی «ایشوجی» در توکیو تشکیل داد. برای رقابت بین مدرسه جوجیتسو و جودو، در سال 1886 مسابقه‌ای تدارک دیده شد که در آن دانش‌آموزان جودو به راحتی قهرمان مسابقه شدند که همین مسئله باعث برتری جودو نسبت به جوجیتسو گردید.
تقسیمات و گروه بندیهای مربوط به کودوکان جودو در سال 1887 کامل شد که در آن سه هدف اصلی «تمرینات فیزیکی»، «مهارتهای مبارزه» و «تمرینات روحی» دنبال می‌شد.
با شروع سال 1889، کانو ژاپن را به مقصد اروپا و آمریکا ترک کرد. او به منظور آموزش جودو و شرکت کردن در جلسه اعضای المپیک‌ها سفر کرد.
از سال 1892 به بعد شعبه‌های آموزشی جودو در سراسر دنیا گسترش یافت. در این سال «تاکاشیما شیداچی» یک سخنرانی در خصوص جامعه ژاپن، تاریخچه و گسترش جودو ارائه داد.
دسته بندی حرکات پرتابی جودو در سال 1895 توسط کانو صورت گرفت و در سال 1900 انجمن عالی رتبگان کودوکان تاسیس شد.
آموزش جودو در آمریکا با ورود «گونجی کویزومی» در سال 1907 به خاک آمریکا آغاز شد. سیستم آموزشی جودو کودوکان در سال 1909 با تغییرات بزرگی که متحمل گردید به یک بنیاد رسمی ژاپنی تبدیل گشت. در همان سال جیگوروکانو به عنوان اولین عضو ژاپنی کمیته بین‌المللی المپیک انتخاب شد.
در سال 1910 جودو به عنوان ورزشی که سلامتی در آن حفظ می شود شناخته شد و در سال 1911 به عنوان بخشی از سیستم آموزش ژاپن منظور گردید. در همین سال انجمن ورزش ژاپن،‌ انجمن مربیان جودو کودوکان و مجمع کمربند سیاهان کودوکان تشکیل گردید.
در سال 1920 جودو با تغییراتی در خصوص کاهش ضربات و فنون، به تعداد 40 حرکت پرتابی منجر گردید که فنون حذف شده عبارت از 8 حرکت مربوط به دسته‌بندی قبلی جودو کودوکان بود.
در سال 1921 سازمان تحقیقات پزشکی جودو تشکیل شد.
شعار کودوکان عبارت است از «حداکثر کارایی - آرامش و بهره دو جانبه» که در خصوص تمرینات تکمیلی روحی، اخلاقی و جنبه‌های غیرمادی در کنار فعالیت فیزیکی جودو تاکید دارد.
بالاترین هدف جودو عبارت از «تکامل فرد به منظور ارزشمند و مفید واقع شدن در جامعه» است. این جنبه غیرمادی جودو رفته رفته پیشرفتهای چشمگیری را کسب کرد و حدود سال 1922 کامل شد. در همین سال سازمان فرهنگی جودو کودوکان تاسیس شد.
در زمان جنگ جهانی دوم جودو شاهد تحولات و توسعه متفاوتی بود چرا که در آن زمان به جای اینکه صرفاً با هدف ورزشی آموزش داده شود، تبدیل به یکی از فنون جنگی گردید که برای کماندوها و نیروهای ویژه آموزش داده می‌شد. جودو برای اولین بار در المپیک 1964 توکیو به این بازیها پیوست. از 16 مدال تدارک دیده شده، ژاپن موفق به کسب سه مدال طلا و یک نقره شد.
در المپیک 1968 مکزیکو، جودو از بازی های المپیک حذف شد اما در بازی های 1972 مونیخ دوباره به المپیک بازگشت. جودو در حین پدیدار شدن و پیشرفت و توسعه خود، شاهد دو تغییر عمده بود که یکی در خصوص وزنها بود. ابتدا تفاوت وزن جودوکاران با هم، مورد توجه قرار نمی‌گرفت و به طور مثال مبارزه دو نفر که از لحاظ تکنیک با هم برابری می‌کردند در نهایت منجر به پیروزی شخص سنگین وزن می‌شد. این مسئله مورد انتقاد بسیاری قرار گرفت که در نتیجه گروههای وزنی به وجود آمدند که ابتدا سه گروه وزنی بود و بعدها به پنج گروه افزایش یافت.
کانو در رشته جودو موفق به اخذ مدرک دکترا شد و درجه معادل دان دوازدهم که فقط به بالاترین مقام‌های این رشته اعطا می‌شود به وی اعطا شد.
او بعد از تلاشهای بی‌ وقفه خود در جهت توسعه و گسترش جودو در دنیا سرانجام در ماه مه 1938 به علت بیماری ذات‌الریه درگذشت

 

تاریخچه جودو درایران

دردهه 1330 دو افسر پلیس به نام های سروان شهیدی وستوان سرشار ضمن بازدید از آکادمی پلیس سوئد با ورزش جودو آشنا شدند.این دوپس از مراجعت تجربیات خود را به شکل« دفاع شخصی» به دانشجویان پلیس منتقل کرده وبه آموزش آن ها پرداختند.

- درسال 1345 سرمربی ژاپنی ویک مربی کره ای وارد ایران شدند تا تعدادی از کارکنان نیروهای مسلح را باورزش جودو آشنا سازند.

- در سال های 1347و1348 دو گروه از افسران پلیس « کودوکان» ژاپن اعزام گردیدند وبا اخذ دان 1و2 به ایران مراجعت کردند.

- درسال 1349 پس از تأسیس هیات جودو تهران اولین کلاس تربیت مربی جودو در دانشگاه پلیس توسط آقای بهروز سرشار تشکیل گردید.

- یک سال بعد جودوکاران کلاس های آموزش جودوی باشگاه پرسپولیس – دانشگاه تهران-دانشگاه ملی –ناشنوایان – ارتش ودانشگاه پلیس با حضور مربیان ژاپنی تحت تعلیم قرار گرفتند وجهت راه اندازی باشگاه های جودو به شهرستان ها اعزام شدند.

- درسال 1354 فدراسیون جودو به همت وریاست بهروز سرشار تاسیس شد وهم زمان با آن، دوره های داوری ومربیگری درکنار مسابقات قهرمانی کشور تحت نظارت داوران ژاپنی برگزار گردید.

- درسال 1357 تیم جودو نیروهای مسلح توسط  سیف الله جواهری دروزن 95+ موفق به اخذ مدال طلا در مسابقات ارتش های جهان در استراسبورگ فرانسه شد..

- یک سال بعد تیم جودو ایران برای اولین بار در مسابقات قهرمانی جهان درفرانسه شرکت کرد.

- پس از مراجعت تیم ملی ، بهروز سرشار از سمت خود کنارگیری نمود وآقای بهمن فکرت به سرپرستی فدراسیون منصوب گردید وبا ریاست ایشان فدراسیون جودو بطور مستقل اداره شد .

- دراواخر سال 1358 با انتصاب آقای محمد مهرآیین به سمت فدراسیون ورزش های رزمی سه رشته جودو-تکواندو وکاراته تحت نظارت یک فدراسیون اداره شد ودرهمان سال تیم ملی جودو درمسابقات آسیایی کویت موفق به کسب دو مدال برنز گردید ضمن اینکه در سال 1358 لیگ جودو کشور راه اندازی شد.

- درسال 1360 به دلیل گسترش فعالیت رشته های فوق وفدراسیون جودو ومجددا تفکیک وتحت نظارت ومدیریت محمد مهرآیین به کار خود ادامه داد.

- سه سال بعد با کناره گیری ایشان به ترتیب آقایان کریمی وتوحیدی سرپرستی فدراسیون را به عهده گرفتند تا اینکه درسال 1364 کاظم یزدانی به ریاست فدراسیون منصوب گردید، درطی این مدت تیم ملی جودو درمسابقات قهرمانی آسیا درسئول کره جنوبی موفق به اخذ مدال برنز توسط آقای خدادادی درزون 60- کیلوگرم گردید.

- با انتخاب مجدد آقای محمد مهر آیین به عنوان ریاست فدراسیون درطی سال های 1368 تا 1375 اولین دوره مسابقات بین المللی جام فجر برگزار گردید.

- درهمان سال تیم ملی جودو ایران در مسابقات آسیایی-پکن-ماکائو واوزاکا موفق به کسب 3 مدال نقره گردید.

- درسال 1375 محمد درخشان به سمت ریاست فدراسیون جودو منصوب گردید وبا حضور ایشان درمجامع بین المللی راه برای توسعه وارتقاء بیشتر این رشته فراهم شد،ضمن اینکه دراولین سال ریاست ایشان،تیم ملی جودو موفق شد درمسابقات قهرمانی آسیا درویتنام برای نخستین بار قهرمانی قاره کهن را به خود اختصاص دهد.

- کسب کرسی ریاست کمیته آموزش اتحادیه جودو آسیا درروند رشد جودو تسریع نمود وموفقیت هایی نظیر کسب قهرمانی جودو آسیا وعناوین قهرمانی جهان توسط آرش میر اسماعیلی اقتدار ایران را در طی مسیر جودو درجهان به اثبات رساند.

- دربهمن سال 1386 آقای درخشان پس از 12 سال از ریاست فدراسیون استعفاء داد وآقای سید عبدالجلیل رضوی به عنوان سرپرست فدراسیون منصوب شد وپس ازآن در فروردین 1387 با رای اعضای مجمع به ریاست فدراسیون انتخاب شد.

- در اردیبهشت سال 1387 بعد از 12 سال تیم ملی کشورمان موفق شد درمسابقات قهرمانی آسیا درکره جنوبی به مقام نخست قاره کهن دست یابد.

- پس از استعفای آقای رضوی دراردیبهشت 1387، علیرضا امینی به عنوان سرپرست فدراسیون جودو معرفی شد ودر 12 دی سال 1388 به  عنوان رییس فدراسیون جودو انتخاب شد .

امینی پس از 778 روز ریاست بر فدراسیون جودو از این مسئولیت استعفا کرد و محمدعلی رستگار در یکم  اسفند 1390 به عنوان سرپرست این فدراسیون انتخاب و در 4 مهر 1391 نیز محمد علی رستگار به عنوان رییس فدراسیون جودو انتخاب شد .

در آذر 1394 با استعفای محمد علی رستگار ، محمود گودرزی وزیر ورزش و جوانان با پیشنهاد معاون توسعه ورزش حرفه ای و قهرمانی، در حکمی رشید خدابخش را به عنوان سرپرست این فدراسیون منصوب کرد

در اردیبهشت 1395  پس از موافقت با استعفای رشید خدابخش از سرپرستی فدراسیون جودو به دلیل حضور در انتخابات این فدراسیون ، احمد گواری مدیر کل امور مشترک فدراسیون‌ها به عنوان سرپرست جدید این فدراسیون منصوب شد تا مقدمات برگزاری انتخابات فدراسیون جودو را مهیا کند.

سرانجام در 4 مهر 1395 با برگزاری مجمع انتخابات فدراسیون جودو محمد درخشان باردیگر به عنوان رییس فدراسیون جودو انتخاب شد

 Color SchemeMost of the Elements in Website Secondary MenuSecondary Menu Background Color Links ColorColor of Hyperlinks