ورزش ها

دوچرخه سواری

 

 تاريخچه دوچرخه سواري


دوچرخه وسيله ای است مكانيكي كه با استفاده از قدرت حركتي پاها به هر شكلي قادر به حركت و جابه جایی است . اين وسيله در ابتدايي ترين شكل در 2300 سال قبل از ميلاد مسيح در كشورهايي همچون چين ، مصر و هند ديده شده و بر روي ديواره غارها نيز اشكالي از آن موجود است .
لفظ دوچرخه از كلمه يوناني به نام KYKLOS گرفته شده و بعدها اين ريشه يوناني در زبان لاتين به كلمه BICYCLE تبديل گرديد ، كلمه پيشوند BI به مفهوم عدد دو و كلمه پسوند CYCLE به معني دايره و به عباراتي طوقه است . به هر صورت اولين دوچرخه شناخته شده رسمي در تاريخ اين وسيله ((سله ريفر)) نام دارد كه از یک تکه چوبي تشكيل شده و با استفاده از پاها در حالتي شبيه به راه رفتن اين وسيله را به طرف جلو و عقب هدايت مي كرده اند . رسما در سال 1690 (سيوارك) فرانسوي لقب اسب چوبي به اين وسيله بدون چرخ را داد و تا سال 1790 وسيله مذكور چوبي را به اشكال مختلفي همچون مار ، اسب ، و ... مي ساختند كه وسيله اي بود مورد توجه كودكان و به عنوان ابزاري براي بازي مورد استفاده آنان قرار مي گرفت . اسبهاي چوبي در فرانسه تكامل بيشتري يافتند ، به نحوي كه با پا به زمين زدن و حالت مشابه راه رفتن سرعت حركتي اين وسيله در سطوح افقي و سراشيبي تا 5 كيلومتر در ساعت ثبت (سله ريفر) شده است . اين تكه چوب افقي در اشكال مختلف در آن زمان مورد توجه اهالي پاريس واقع نگرديد و استقبال شايسته اي از اين وسيله براي براي سنين بزرگسال در فرانسه ذكر نشده است .
تاريخچه تكاملي و تكميل دوچرخه را بر اساس تغيير اين وسيله در زير مشاهده مي فرمائيد .
1816: در اين سال فردي آلماني به نام « وندريز» فرمان را به « سله ريفر » اضافه نمود ولي كماكان با استفاده از حركت پاها بر روي زمين ، حركت آن امكان پذير بوده است ( سرعت به 15 كيلومتر رسيد).
1817: در اين سال دوچرخه كامل تري توسط « براون فون درياس» از شهر كالسروهه ساخته شد، كه داراي يك زين كوچك بود.« دنيس جانسون » يكي از دوچرخه هاي فون درياس را باخود به كشور انگلستان برد تا نمونه هايي از روي آن ساخته و يا آن را تكميل تر نمايد. در اين شرايط و در كنار اين هدف ، او اقدام به برگزاري كلاس هاي آموزشي براي استفاده از اين وسيله نمود و مشتاقان زيادي براي فراگيري اين فن به او مراجعه كردند . كم كم در كشور انگلستان دوچرخه و دوچرخه سواري بعنوان يك سرگرمي محبوب و متداول و جذاب رواج يافت .
1818: يك فرانسوي به نام « بارون ساوربرن » دوچرخه ديگري را طراحي كرده و ساخت . چرخ جلويي اين دوچرخه ، بسيار بزرگ و چرخ عقبي آن كوچك بود و در اين شرايط به چرخ جلويي و بزرگ يك طناب حلقوي به صورت دايره واربسته شده بود كه باكشيدن آن با دست، چرخ جلو به حركت در مي آمد واین وسيله حركت مي كرد . اين نوآوري ، وسيله مذكور را براي دوچرخه سواران به صورت يك مهارت در آورد به نحوي كه بند بازان در سيرك از اين وسيله بعنوان ابزاري تفريحي و سرگرم كننده براي مردم استفاده نمودند .
1821: « لوئيس گوهبر » دوچرخه ديگري را مشابه با دوچرخه ساوربرن ساخت اما به جاي طناب از وسيله اي مشابه با زنجير دوچرخه هاي امروزي استفاده نمود و اين كار موجب شد تا حركت دوچرخه تسهيل گردد.
1834: يك آهنگر اسكاتلندي به نام « مك ميلان» به دوچرخه هاي موجود پنجه ركاب ابتدايي را اضافه كرد تا ديگر احتياجي به فشار پا بر روي زمين نباشد . او در طي 5 سال ، كار جدي بر روي اين وسيله در اشكال ويژه اي همانند كالسكه براي استفاده در مزارع و به جاي اسب انجام داد.
دوچرخه مك ميلان امروزه در موزه شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.
1839: اسكاتلندي ديگري به نام « كيرك پاتريك » دوچرخه ركابدار را به شكل كامل تري تهيه و در دسترس مردم قرار داد .
1860: كارخانه دار فرانسوي به نام « پيرميشو» مهندس جواني را به نام « پيرلالمنت » براي تغيير در ساختار دوچرخه استخدام نمود. او قسمت هايي از دوچرخه را كه از چوب ساخته شده بود با لوله هاي آهني تعويض كرده و بخش خارجي چرخ هاي چوبي را با نوارهاي لاستيكي ضخيم پوشانيد .
1861: دوچرخه ساخته شده پيرميشو به نام « ولوسپيديا ولوسي پتل» معروف گرديد. هر چند اين وسيله قديمي نسبت به دوچرخه هاي امروزي وسيله راحتي نبود اما اولين دوچرخه ترمز دار در دوران خود محسوب مي شد ولي از زنجير و دنده در دوچرخه هاي آن زمان گزارشي ثبت نگرديده است .
1862: دوچرخه ولوسي پتل ساخت پيرميشو و پيرلالمنت مورد توجه آمريكائيان واقع شد ، لذا نمونه انتقال يافته به آمريكا را « بون شيكر » نامگذاري كردند . ركاب اين دوچرخه بر روي چرخ جلويي كه بزرگ بود استقرار يافته و عامل حركت این وسیله محسوب مي شد .
1867: در اين سال هنوز طوقه جلو بزرگ تر از طوقه عقب بود و پدال و ركاب به صورت ثابت در چرخ جلو تعبيه شده بودند . طوقه هاي چوبي را در اين زمان با طوقه هاي آهني تعويض كردند لذا وزن دوچرخه ، در حدود 50 كيلوگرم گرديد. نام اين دوچرخه جديد « پني فارتنيك » لقب يافت .
1869: در اين سال اولين مسابقه رسمي در تاريخ دوچرخه سواري و به مسافت 34 كيلومتر از شهر پاريس تا وروان با 333 شركت كننده تدارك ديده شد . شركت كنندگان برتر قادر شدند با دوچرخه هاي جديد ، مسافت مذكور را 3 ساعت و 9 دقيقه طي كنند . اما قبل از این مسابقه، مسابقه ديگري در انگلستان به نام « هندون » درسال 1868 نيز ثبت شده است .
1870 : هنوز تغيير چشمگيري در تكامل دوچرخه روي نداده است . چرخ جلو بزرگ و چرخ عقب هنوز خيلي كوچك مي باشد و براي تسهيل استفاده كنندگان از اين وسيله پله كوچكي را درست در بالاي چرخ عقب تا زين طراحي نموده اند . بهترين زمان ثبت شده در اين سال 30 كيلومتر در ساعت اعلام و ثبت شده است .
1871: يك انگليسي به نام « جيمز استانلي » دوچرخه اي شبيه به « بون شيكر » ساخت كه داراي يك پدال در چرخ بزرگ جلو بود ولي كماكان هنوز چرخ عقب اين وسيله كوچك است .
1873: « هاري لاوسون» بر اساس الهام از نقاشي هاي «لئوناردو داوينچي » چيزي شبيه به زنجير را براي دوچرخه طراحي نمود و براي اولين بار نخستين دوچرخه زنجيردار به بازار آمد. زنجير اين چرخ به طوقه عقب وصل مي شد و با گردش آن توسط فشار پا ، دوچرخه را به حركت در مي آورد اما هنوز لاستيك هاي آن توپر بودند . اين دوچرخه هم اكنون در موزه ميلان ايتاليا موجود است .
1876: « اف .ال.دادز» از دانشگاه كمبريج لندن، دوچرخه ديگري را ساخت كه سرعت متوسط 25 كيلومتر در ساعت را به نام خود ثبت کرده است و در اين زمان ركورد رسمي دوچرخه سواري از اين وسيله گرفته شد.
1879: ابداع ديگري توسط « باب توماس » در جهت افزايش سرعت دوچرخه انجام گرديد.او در مركز چرخ ها وسيله اي مشابه با بلبرينگ هاي امروزي قرار داد تا دوچرخه ، از سرعت بالاتري برخوردار گردد.
1881: در دهه 1880 دوچرخه هاي زنجيردار با اتصال به مركز چرخ عقب و با بلبرينگ به بازار آمد، توليد اينگونه دوچرخه ها، در سال 1881 توسط يك كارخانه چرخ خياطي به صورت سريال انجام گرديد. اين كارخانه چرخ خياطي چرخ عقب و چرخ جلو را به يك اندازه طراحي كرد و انقلابي را در اين وسيله ايجاد نمود.
1885: رسماً توليد دوچرخه در كشورهاي مختلف آغاز گرديد و « پني فارتينگ » 50 كيلوگرمي با كاهش وزني در حدود 10 كيلوگرم هنوز هم مورد توجه همگان قرار داشت . سرعت اين دوچرخه به صورت متوسط 19 كيلومتر در ساعت ثبت شده است . همچنين در سال 1885 اولين مسابقه قهرماني در ايتاليا به مسافت 160 كيلومتر در شهر ميلان برگزار گرديد.
1888: شركت « دانلوپ» لاستيك هاي هوادار را به بازار عرضه نمود كه عمر آن در حدود 5000 كيلومتر اعلام گرديد . در پايان همين سال نيز يك گروهبان به نام « بلفاست» براي كمپاني دانلوپ ، لاستيك هاي تويي و رويي را همانند لاستيك هاي امروزي ساخت . نمونه هاي لاستيك اوليه شركت دانلوپ هنوز هم در موزه « ادينبور» در شهر لندن در معرض ديد همگان قرار دارد.
1892: رسماً خودرو و زنجير فرمان مشخص ، زين مناسب و طوقه به دوچرخه اضافه گرديد اما هنوز هم كماكان قطر طوقه جلويي كمي بزرگ تر از قطر طوقه عقب بوده است . در سال 1892IOC در شهر لندن و با عضويت چندين كشور اروپائي و آمريكايي ايجاد و اولين تشكل هاي دوچرخه سواري شكل گرفت .
1895: بر اساس ارزيابي هاي انجام شده در اين سال ا زهر 27 نفر آمريكايي يك نفر داراي دوچرخه بوده و قيمت اين وسيله در يك قرن پيش با قيمت خريد يك اسب خوب برابري مي كرده است . درسال 1896 با شروع اولين دوره بازي هاي ورزشي المپيك ، رشته دوچرخه سواري نيز به عنوان يكي از رشته هاي ورزشي مستقل و پرطرفدار آن روز ، به جمع رشته هاي ورزشي افزوده و به شكل رقابتي اجرا گرديد.
اولين مسابقه جهاني :
1901: در 16 ماه مه سال 1901 با حضور 20 هزار تماشاگر مسابقات دوچرخه سواري جهان برگزار و « ژالكن» از فرانسه مقام اول و « ميجر تيلور» سياه پوست مقام دوم را كسب نمود.
1904: دومين دوره مسابقات دوچرخه سواري جهاني در اين سال برگزار و 60 دوچرخه سوار در چند مرحله به مسافت 3890 كيلومتر به رقابت پرداختند در اين مسابقه كه به دليل درگيري دوچرخه سواران با هم تيراندازي هوايي توسط پليس انجام شد « موريس گارن » مقام اول را كسب كرد .
اولين مسابقه تور دور فرانسه :
1903: اولين دوره مسابقات دوچرخه سواري دور فرانسه به پيشنهاد روزنامه « اتوپاريس» به مسافت طولاني و در چند مرحله شكل گرفت ، كليه دوچرخه سواران زبده از نقاط مختلف جهان در آن شركت كردند . اين مسابقه در چند مرحله با 60 دوچرخه سوار آغاز و در پايان21 دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند و « موريس گارن » مسافت 2428 كيلومتر را در 94 ساعت و 33 دقيقه به اتمام رسانيد .
از سال 1904 به بعد هر ساله مسابقه تور دور فرانسه با مسافت بيشتر و كيفيت بالاتر در زمان معين انجام گرديد.
براي مثال در سال 1903 (اولين دوره ) مسافت مسابقه 2428 كيلومتر و از آن سال به بعد روند روبه افزايش مسافت مسابقه ادامه داشت تا اين كه در سال 1926 مسافت تور دور فرانسه به 5745 كيلومتر رسيد و از آن سال به بعد سعي شد مسافت مسابقه بين 4000 تا 4800 كيلومتر حفظ شود تا اين كه در سال 1979 مسافت مسابقه به كمتر از 4000 كيلومتر و در سال 2003 اين مسافت به 3370 كيلومتر تقليل يافت . لازم به ذكر است اين مسابقه به استثناي سال هاي 1918-1915 و همچنين 1946-1940 در بقيه سالها انجام و در سال 2003 با قهرماني « لانس آرمسترانگ » پايان پذيرفت .
تاكنون 5 نفر به اسامي : ژاك آنكيتل ، هينالت ، ايدوران ، ادي مركس و لانس آرمسترانگ توانسته اند 5 بار قهرمان تور مذكور شوند.
1905: سومين دوره مسابقات تور دورفرانس با حضور 60 دوچرخه سوار با اضافه كردن مسير كوهستاني آلپ به مسابقات در سال 1905 برگزار گرديد كه در پايان حدود24 دوچرخه سوار به خط پايان رسيدند . «لويي تروسيله » معروف به « تروترو» در اين مسابقات به مقام اول رسيد . 
1906:چهارمين دوره مسابقات تور فرانسه به مسافت 4450 كيلومتر برگزار و « رندپوتير» مقام اول را كسب نمود. 

 

تاریخچه دوچرخه سواری در ایران

 

 ماجرای ورود دوچرخه به تهران

دارالخلافه نشینان برای اولین بار در میدان مشق، چشمشان به جمال دوچرخه به همراه دو نوجوان ۱۵و ۱۶ ساله با شلوارهای کوتاه تا بالای زانو که به نمایش گذاشته شده بود، افتاد. این مرکب دوپا، توسط انگلیسی ها وارد پایتخت قاجار شده بود و نزد تهرانیان قدیم به «مرکب شیطان» معروف بود، چراکه عوام بر این اعتقاد بودند که این وسیله نقلیه توسط شیاطین و پریان حرکت می کند چون که کسی نمی تواند، روی دوچرخ حرکت کند.

برهانشان این بود که می گفتند اگر کسی مرکبی را نگه ندارد خودش که نمی تواند خودش را نگه دارد، پس چگونه می تواند یکی را هم بالای خود بنشاند و راه ببرد و کسانی که سوار بر این وسیله محیرالعقول می شوند و پیچ و تاب می خورند، مطمئنا بچه شیطان هستند.

افراد پیر و سالمند زمانی که دوچرخه را در گذرها و خیابان های تهران می دیدند گویا که غول یا آل را دیده باشند، فورا زیر لب بسم الله می گفتند و وجود این وسیله عجیب و غریب را از علایم ظهور می پنداشتند. در آن دوران، رسم بر این بود که هر پدیده تازه رسیده ای که به چشم عوام دور از عقل بیاید، آن را از علایم ظهور حضرت قائم می انگاشتند. در هر صورت دوچرخه، دل بچه اعیان و پسر پولدارهای پایتخت را برده بود و خانواده هایی که دست شان به دهان شان می رسید مخصوصا حاجی ها و بازاری ها برای فرزندان شان این وسیله نوظهور را می خریدند.


اولین دوچرخه سازی
دوچرخه های نخستین که در تهران مورد استفاده قرار می گرفت از مارک های «هرکوس»، «رالی»، «بی .اس.آ» و «بیرمنگام» همگی ساخته کشور انگلستان بود. قیمت بهترین، بادوام ترین و خوش رکاب ترین نوع دوچرخه از ۱۰ تومان شروع می شد و به ۱۵ تومان می رسید که قیمت لوازم اضافی آن از جمله، قاب، ترک بند، بوق و امثال آن شامل دو تومان می شد.

با رایج شدن دوچرخه در دارالخلافه، دکان هایی برای فروش و تعمیر دوچرخه باز شد. جعفر شهری، مورخ و نویسنده کتاب تهران قدیم، اولین دوچرخه سازی تهران را دوچرخه سازی حسین آقاشیخ در خیابان ناصریه (ناصرخسرو) می داند که بعد از آن دکانی نیز توسط شخصی ارمنی تبار به نام «ادیک» در خیابان منوچهری دایر شد و به تدریج مغازه های دیگری در تهران برای کرایه و تعمیر دوچرخه عمومیت پیدا کردند و دوچرخه سازی یا دوچرخه فروشی جزو چشمگیرترین مشاغل در تهران قدیم محسوب شد.

کرایه دوچرخه ساعتی ۱۰شاهی بود و پنچرگیری هم ۱۰شاهی، روغن کاری دو شاهی و دیگر تعمیرات که شامل جوش کاری، شکست و بست، پره بندی ها، شل و سفت کردن زنجیر بود روی هم پنج، شش قران می شد.


عمومیت دوچرخه در تهران
خرید و کرایه دوچرخه در ابتدا برای تفریح و وسیله بازی پسران پولدار محسوب می شد اما کم کم دوچرخه از جنبه تفریحی خارج شد و جزو لاینفک اسباب کاسبان دوره گرد، دست فروشان و تعمیرکاران قفل و کلید شد. اما اکثر دوچرخه سواران تهران قدیم، حمال های ماست و حاملان چلوکباب بودند که تغارهای ماست را بر سر نهاده و سوار دوچرخه شده و به سرعت خود را به مقصد می رساندند یا شاگرد چلوپلوهایی که ظروف غذا را در مجمع می چیدند و با سرعت رکاب می زدند تا غذا را داغ به مشتری برسانند.


نظام نامه و دوچرخه سواری
با افزایش دوچرخه سواران در خیابان های پایتخت، برحسب پیشنهاد اداره تشکیلات نظمیه و تصویب وزارت داخله در ۲۳ مرداد ۱۳۰۵، نظامنامه دوچرخه سواری در ۲۰ ماده در روزنامه های کثیرالانتشار تهران به چاپ رسید.

به موجب این نظامنامه، احدی بدون جواز تصدیق نمی توانست با دوچرخه در شهر و حومه حرکت کند، اشخاص زیر ۱۳ سال مطلقا حق سواری نداشتند و از ۱۳ تا ۱۸ سالگی کرایه کردن دوچرخه ممنوع بود، طبق این نظامنامه دوچرخه ها باید دارای بوق و زنگ باشند تا صدای آنها تا فاصله ۵۰ ذرع شنیده شود و از غروب آفتاب چراغ جلوی دوچرخه با نورسفید تا ۱۰ ذرع از مسافت را روشن کند و چراغ عقب با نور قرمز روشن باشد.

همچنین دوچرخه سوارها باید در محل های پرجمعیت، سر پیچ ها و محل تلاقی خیابان ها آهسته حرکت کنند و مجاز نیستند به هیات اجتماع وارد شوند مگر اینکه پشت سر هم و به فواصل معین باشد، حرکت از میان دسته های پیاده، سواری در پیاده رو و مسابقه در خیابان ها ممنوع است و اگر کسی قصد مسابقه دارد باید در نقاط مخصوص مسابقه دهند و از قبل نظمیه را مطلع و کسب اجازه کنند.

سواری دو نفر یا بیشتر یا سوار کردن اطفال و نمایش دادن روی دوچرخه و حمل اشیا در یک دست ممنوع است. دوچرخه سواران در نقاط پرجمعیت مجاز نیستند دو دست خود را از دسته دوچرخه بردارند و تعلیم دادن دوچرخه سواری در این نقاط ممنوع است.

فدراسيون دوچرخه سواري ايران در سال 1326 به رياست استاد ايزدپناه تشكيل گرديد و در زمان اسد بهادر به اوج شكوفائي خود رسيد.

دوچرخه سواراني كه آغاز گر مسابقات دوچرخه سواري بوده اند عبارتند از آقاغفار، نادر خاني ، امين سرور، گل طلب ، مزلقاني ، چيذري ، طلاكش و ابراهيمي . 

روسای فدراسیون دوچرخه سواری در ایران


 احمد ايزدپناه 1329-1326
- صدری ميرعمادي 1330-1329
- احمد ادب خواه 1331-1330
- منوچهر قره گزلو 1333-1331
- احمدادب خواه 1334-1333
- هلاكو رامبد 1335-1334
- اسد بهادر 1339-1335
- سرتيپ وثيق 1342-1339
- سپهبد رحيمي 1344-1342
- سرتيپ اسدي 1345-1344
- سرهنگ گل تپه 1346-1345
- سرهنگ ايرواني 1346-1346
- سرتيپ حسینعلی بيات 1350-1346
- بیژن جهانباني 1357-1350

• درسال 1357 بعد از بیژن جهانبانی کمیته ای به نام کمیته فدراسیون دوچرخه سواری با حضور 5 اعضاء (محمد فکری، مرتضی مهاجری، اصغر سمیعی، منوچهر روشن پور و اصغر خدایاری) شکل گرفت . این کمیته تا زمان انتخاب رئیس فدراسیون تصمیم گیری می کردند


- سرهنگ احمد طلاكش 1360-1358
- منوچهر روشن پور 1363-1360
- سید محمد هاشمي 1366-1363
- محمد شاه حسيني 1370-1366
- مهندس اصغر ابراهيمي 1374-1370
- مهندس سيد حسين هاشمي 1384-1374
- امير رضا واعظي آشتياني 1384- 1388
- علی انصاری 1388
- علی زنگی آبادی از آذرماه 1388 تا  1391
-خسرو قمری از اردیبهشت 1391 تا کنون
 

مدال آوران درچرخه سواری ایران در بازی های آسیایی 

 سومین دوره - 1958 ، توکیو (ژاپن)

 جعفر گل طلب( دو نقره)

پنجمین دوره - 1966 ، بانکوک (تایلند)

 (دو برنز): 
اسماعیل حسینی یک مدال برنز در 4 هزار متر تعقیبی و مدال برنز یکصد کیلومتر تایم تریل تیمی.

ششمین دوره - 1970 ، بانکوک (تایلند)

در یک صد کیلومتر تایم تریل تیمی نقره و در چهار کیلومتر تعقیبی تیمی مدال برنز.

هفتمین دوره - 1974 ، تهران (ایران)

180 کیلومتر جاده تیمی (طلا)
100 کیلومتر تایم تریل تیمی (طلا)
400 متر مختلط تیمی (برنز)
خسرو حق گشا در 4000 متر انفرادی (برنز)
4000 متر تعقیبی تیمی (نقره)

 
نهمین دوره - 1982 ، دهلی نو (هند)

 100 کیلومتر تایم تریل تیمی (برنز)
 180 کیلومتر جاده تیمی (برنز)

دهمین دوره - 1986 ، سئول (کره جنوبی)

علی زنگی آبادی در 30 کیلومتر تعقیبی انفرادی (طلا)
مهرداد افشاریان در 4 کیلومتر انفرادی پیست (برنز)

سیزدهمین دوره - 1998 ، بانگکوک (تایلند)

قادر میزبانی در 50 کیلومتر تایم تریل انفرادی (طلا)
امیر زرگری در 4 کیلومتر تایم تریل انفرادی (مدال برنز)

چهاردهمین دوره - 2002 ، بوسان (کره جنوبی)

 4 کیلومتر تعقیبی تیمی

 
پانزدهمین دوره - 2006 ، دوحه (قطر)

استقامت: مهدی سهرابی (نقره) 
تایم تریل تیمی
حسین اکبری ، علیرضا حقی، قادر میزبانی و عباس سعیدی تنها (نقره)
رشته مدیسن : (برنز) 
مهدی سهرابی و امیر زرگری 
رشته کایرین : (نقره) 
حسین نجاتی ، عباس سعیدی تنها ، مهدی سهرابی و امیر زرگری
 

شانزدهمین دوره بازی های آسیایی 2010 گوانگژو چین

دوچرخه سواری جاده
13- 
حسین عسگری تایم تریل انفرادی مردان) برنز(

دوچرخه سواری پیست
14- 
مهدی سهرابی دورامتیازی مردان )برنز(
15- 
تیم ملی تیمی سرعت مردان )برنز(

  هفدهمین  دوره بازی های آسیایی 2014 اینچئون - کره جنوبی

  تایم تریل انفرادی: حسین عسگری، مدال برنز

 جاده: آروین معظمی، مدال نقره

کایرینگ: محمد دانشور، مدال طلا

 

 ایران در دوره های گذشته مسابقات دوچرخه سواری قهرمانی آسیا در رده سنی بزرگسالان صاحب بیش از  50 مدال شده که از این مدال ها تنها رنگ 9 مدال آن طلایی بوده است. بهترین عناوین ایران در بخش پیست کسب شده اما در دو ماده جاده نیز بی نصیب از مدال نبوده ایم.

عسگری پرمدال ترین رکابزن آسیا
در میان رکابزنان کشورمان حسین عسگری بیشترین عنوان و مدال را برای تیم ملی ایران بدست آورده است. وی با داشتن 2 مدال طلا، 12 نقره و یک برنز تنها در رده سنی بزرگسالان بیشترین مدال آسیایی را کسب کرده است. مهدی سهرابی  و امیر زرگری هم در رده های بعدی قرار دارند. در رده جوانان هم بهنام خسروشاهی بیشترین مدال را از آن ایران کرده است. وی تنها در یک دوره مسابقات(2008- ژاپن) موفق به کسب 5 مدال و عنوان ستاره رقابتها شد.

مدال تعقیبی و جاده در قرق ایرانی ها
در میان مدالهای آسیایی دو مدال تیمی تعقیبی و تایم تریل جاده یا استقامت جاده همیشه در قرق ایرانی‌ها بوده است. تیم ملی دوچرخه‌سواری پیست ایران تنها در 11 دوره حضور خود صاحب 8 مدال نقره و برنز تیمی تعقیبی شده است. بعد از این ماده رکابزنان کشورمان دربخش استقامت جاده و تایم تریل جاده هم مدالهای زیادی را در رده سنی بزرگسالان از آن خود کرده‌اند.

خوش یمنی کره برای ایرانی ها
بیشترین مدال تیم بزرگسالان ایران در رقابت‌های سال 2003 کره جنوبی بدست آمد. ایران در این سال 9 مدال کسب کرد. تیم های ملی دوچرخه سواری بزرگسالان ایران در مسابقات قهرمانی آسیا در سالهای 2004 ژاپن، 2006 مالزی، 2007 تایلند و 2010 امارات هم صاحب 6 تا 7 مدال شد.

رقابت‌های دوچرخه‌سواری قهرمانی آسیا از سال 1963 به میزبانی مالزی آغاز و تا به امروز شاهد برگزاری 21 دوره در بخش بزرگسالان و 18 دوره آن در رده سنی جوانان بوده ایم. این مسابقات تا سال 2000 هر دو سال یک بار برگزار شد اما در کنگره سال  1999 تصمیم به برگزاری هرساله آن گرفتند. فدراسیون دوچرخه سواری ایران امیدوار است به لطف حضور آشتیانی در راس کمیته پیست آسیا و احتمال تصویب نهایی برگزاری اولین دوره مسابقات جام باشگاه های آسیا در بخش پیست بار دیگر میزبان رکابزنان این قاره در تهران باشد.

حضور دوباره بانوان در تایلند
تیم ‌های ملی دوچرخه سواری بانوان کشورمان برای دومین بار از سوی فدراسیون جواز حضور در این رقابتها را بدست آوردند. این تیم برای نخستین بار در سال 2008 در رده سنی بزرگسالان به ژاپن سفر کرد.

ایران هم میزبانی کرده!
در میان کشورهای برگزار کننده تایلند با 5 بار میزبانی و کره جنوبی، مالزی و ژاپن هر کدام با 4 بار برگزاری این دیدارها بیشترین سهم را در میزبانی این رقابتها داشته اند. ایران هم در سال 1997 میزبان مسابقات قهرمانی آسیا تنها در بخش مردان بوده است و پس ازآن استادیوم دوچرخه سواری آزادی تنها پذیرای رکابزنان کشورمان بوده است. کشورهای زیر میزبان این دیدارها از سال 1963 تا 1997 بوده اند.

1963- مالزی، 1965- فیلپین، 1967- تایلند، 1969- کره جنوبی، 1971- سنگاپور، 1973- ژاپن، 1975- اندونزی، 1977- فیلیپین، 1979- مالزی، 1981- تایلند، 1983- فیلیپین، 1985- کره جنوبی، 1987- اندونزی، 1989- هند، 1991- چین، 1993- مالزی، 1995- فیلپین، 1997- تهران ایران(مردان) و کره جنوبی (زنان)

 نتایج تیم ملی دوچرخه‌سواری بزرگسالان ایران در سالهای 1999 تا 2010 بدین شرح است:

* 1999- ژاپن:
طلای تیمی مدیسون و برنز تعقیبی

* 2000- چین
سابقه ای از نتایج این رقابتها بدست نیامد

* 2001- چین تایپه:
حسین عسگری مدال طلای تایم تریل، امیر زرگری برنز دور حذفی و نقره تیمی مدیسون

* 2002- تایلند:
امیرزرگری مدال طلای دور حذفی ، حسین عسگری نقره تعقیبی، نقره تیمی تعقیبی، احد کاظمی نقره جاده

*  2003- کره جنوبی:
حسین عسگری مدال طلای تایم تریل جاده، علیرضا حقی مدال طلای تعقیبی، حسن ملکی برنز جاده،  مهدی سهرابی نقره امتیازی و اسکراچ، علیرضا حقی برنز اسکراچ، امیر زرگری نقره دورحذفی ، برنز تیمی مدیسون و تعقیبی

2004- ژاپن:
حسین عسگری نقره تایم تریل جاده، قادرمیزبانی برنز تایم تریل جاده، حسین عسگری نقره تعقیبی، علیرضا حقیقی برنز تعقیبی، عباس سعیدی تنها برنز امتیازی، نقره تیمی تعقیبی

2005- هند:
حسین عسگری نقره تایم تریل، نقره تیمی تعقیبی

2006- مالزی:
مهدی سهرابی طلای جاده، قادر میزبانی نقره تایم تریل، نقره تیمی تایم تریل، حسین عسگری نقره امتیازی، برنز تیمی مدیسون و نقره تعقیبی

2007- تایلند:
حسین عسگری دو مدال نقره جاده، مهدی سهرابی نقره تعقیبی، امیر زرگری برنز تعقیبی، برنز تیم اسپرینت و نقره تیمی تعقیبی، محمود پراش برنز کایرین

* 2008- ژاپن
حسین ناطقی مدال طلای تعقیبی، نقره تیم امتیازی

* 2009- اندونزی:
مهدی سهرابی مدال طلای اسکراچ، نقره تیم اسپرینت و تعقیبی، محمود پراش برنز کایرین

* 2010- امارات:
مهدی سهرابی طلای جاده، حسین عسگری نقره تایم تریل و حسین ناطقی برنز تایم تریل، امیر زرگری نقره  و حسین عسگری برنز اسپرینت و برنز تیم اسپرینت 

2011 - تایلند

 

 

انواع مواد دوچرخه سواری

الف - جاده
مسابقات جاده در 3 بخش زیر برگزار می شود :
1-1 - استقامت جاده: درمسابقه استقامت جاده رکابزنان در قالب یک گروه شروع به حرکت کرده و در مسیرهایی که از نظر مسافت با هم متفاوت هستند، شروع به رقابت می کنند. رقابتهای استقامت جاده در اشکال گوناگونی از قبیل 1 روزه، مسابقه در مسیر بسته (Circuit) و یا به صورت مرحله ای ( مانند تور دو فرانس و جیرو ایتالیا) برگزار می شوند. مسابقات استقامت جاده مهمترین مسابقات دوچرخه سواری در المپیک به شمار می آیند.

1 –2 - تایم تریل انفرادی :این بخش از مسابقات جاده نیز در المپیک جایگاه ویژه ای دارد، تایم تریل انفرادی در مسیری به مسافت 40 تا 50 کیلومتر برگزار می گردد که طی آن رکابزنان به صورت انفرادی و با فاصله زمانی 1 الی 2 دقیقه شروع به حرکت نموده و در پایان هررکابزنی که در کمترین زمان به خط پایان برسد عنوان قهرمانی را به دست خواهد آورد.
1 –3  تایم تریل تیمی :این رویداد در مسابقات المپیک جایگاهی ندارد، ولی در تورهای مختلف به اجرا گذاشته می شود. قوانین آن مشابه تایم تریل انفرادی است ولی به صورت تیمی متشکل از حداقل 3 دوچرخه سوار و حداکثر 10 دوچرخه سوار برگزار می گردد.
تفاوتی که تایم تریل تیمی با انفرادی دارد این است که در تایم تریل انفرادی رکابزنان مجاز نیستند پشت سر رکابزن دیگری حرکت کنند ولی در تایم تریل تیمی رکابزنان یک تیم می توانند براساس تاکتیکی که اتخاد می کنند با یکدیگر جا عوض کنند.
این رویداد از سال 2012 با حضور 5 تا 6 رکابزن در هر تیم در مسابقات قهرمانی جهان برگزار خواهد شد.

 

ب -  پيست

مسابقات دوچرخه سواری پیست را می توان به 3 خانواده تقسیم کرد:
1-رویدادهای سرعت
1-1-اسپرینت : در مرحله انتخابی ماده اسپرینت یک دور متحرک تایم تریل 200 متر برگزارمی گردد. پس از آن رکابزنان در گروه های مختلف به صورت مسابقات رو در رو 2 نفره به مصاف هم می روند و 2 یا 3 بار مسابقه می دهند، که هر رکابزنی 2 بار از این 3 بار پیروز شود، برنده مسابقه خواهد بود. این رقابت به همین شکل ادامه می یابد تا 2 نفر پایانی مسابقه فینال را انجام دهند و نفر قهرمان معرفی شود. اسپرینت یکی از مواد برگزار شده در المپیک ها است.
1-2-تیم اسپرینت : این رویداد تنها به صورت تیمی برگزار می شود. هر تیم متشکل از 3 رکابزن(برای بانوان 2 رکابزن) بوده و در 3 دور(برای بانوان 2 دور) هر دور به مسافت 200 متر برگزار می شود، مانند مسابقه اسپرنیت انفرادی، پس از اتمام مراحل مقدماتی و گروهی، دو تیم به دیدار نهایی راه یافته و برای تعیین قهرمان تلاش می کنند، تیم هایی که در مرحله نیمه نهایی شکست خورده اند برای کسب مقام سوم به مصاف یکدیگر خواهند رفت. این ماده نیز یکی از مواد پر طرفدار برگزار شده در المپیک به شمار می رود
1- 3 –مسابقه 1 کیلومتر ( 500 متر برای بانوان )  :این رویداد به صورت انفرادی برگزار می شود، پس از آنکه رکابزنان 1کیلومتر (500 متر برای بانوان) ، رکاب زدند زمان آنها محاسبه می شود. زمان گیری برای همه افراد شرکت کننده به صورت انفرادی صورت می گیرد و در پایان رکابزنی که با کمترین زمان ممکن مسیر را به پایان برده است به عنوان قهرمان معرفی می شود. مسابقه 1 کیلومتر در بازی های المپیک حضور ندارد.

1-4-کایرین: این ماده نیز که یکی از مواد برگزار شده در المپیک به شمار می رود برای نخستین بار از ژاپن به جامعه دوچرخه سواری معرفی شد. بین 3 تا 7 رکابزن در این ماده پس از آنکه 1400 متر اول مسابقه را پشت سر یک موتور سیکلت طی کردند مسافت 600 تا 700 متری پایان را با سرعت زیاد رکاب می زنند تا نفر برنده مشخص شود. لازم به ذکر است موتور سیکلت اشاره شده در طول 1400 متر اول سرعت خود را به طور تدریجی افزایش می دهد و تا 30 الی 50 کیلومت بر ساعت (25 الی 45 کیلومتر بر ساعت برای بانوان ) می رساند و از مسیر مسابقه خارج می شود.
2-رویدادهای نیمه استقامت

2-1-تعقیبی انفرادی : دراین ماده دو رکابزن به طور همزمان و به نحوی که هریک از آن ها در ی سوی پیست قرار دارند به مسافت به مسافت 4 کیلومتر ( برای بانوان 3 کیلومتر) شروع به رکاب زدن می نمایند. در نهایت برنده مسابقه کسی است که بتواند از حریف خود سبقت بگیرد یا با زمان کمتری مسافت مسابقه را به پایان برساند.

2-2-تعقیبی تیمی : در این ماده دو تیم متشکل از 4 رکابزن ( برای بانوان 3 رکابزن) از دو سوی مخالف پیست شروع به حرکت می نمایند و به مسافت 4 کیلومتر ( برای بانوان سه کیلومتر) به رقابت می پردازند. در نهایت برنده مسابقه تیمی است که بتواند از حریف سبقت بگیرد یا با زمان کمتری مسابقه را به پایان برساند.
 

2-3-دور امتیازی :تعدادی رکابزن ( که تعداد آن ها توسط برگزار کننده و با توجه به عرض پیست مشخص می شود) به طور همزمان شروع به رقابت می نمایند. در مسابقات قهرمانی جهان طول مسیر مسابقه 40 کیلومتر(برای بانوان 25 کیلومتر) است. در یک پیست 250 متری پس از طی هر 10 دوره مسابقه یک خط امتیازی تعبیه می شود که رکابزنان به ترتیب اولویت عبور از خط، امتیاز کسب می نمایند. در پایان رکابزنان برحسب امتیازات به دست آمده رده بندی می شوند.

2-4-مدیسون : حداکثر 18 تیم هریک متشکل از 2 رکابزن در این مسابقه شرکت می کنند. در حالی که یکی از رکابزنان هر تیم مسابقه می دهد نفر دیگر سرعت خود را کم می کند تا استراحت نماید. این دو نفر با همکاری یکدیگر از خطوط امتیازی میانی مسابقه عبور می کنند تا طول مسیر مسابقه که بین 25 تا 40 کیلومتر برای مردان است طی نمایند.

2-5-اسکرش :این ماده رقابتی است انفرادی بین 24 رکابزن که در مسیر 15 کیلومتری ( 10 کیلومتر برای بانوان) در پیست که نفر برنده به رکابزنی اطلاق می شود که زود تر از سایرین از خط پایان عبور کند.

3-رویدادهای سرعتی- استقامتی

3-1-اومنیوم : این ماده نیز که یکی از مواد المپیکی رقابتهای پیست محسوب می شود، ترکیبی است از 6 ماده مختلف و در دو روز متوالی برگزار می شود. رده بندی نهایی آن از جمع کردن اعداد مربوط به رتبه هر دوچرخه سوار در جدول رده بندی هرکدام از این 6 ماده به دست می آید. نفر اول رکابزنی خواهد بود که کوچکترین عدد مجموع را داشته باشد.
در زیر مواردی که در قالب اومنیوم برای مردان و بانوان برگزار می گردد لیست شده است:
-  مردان
- یک دور محترک
- دور امتیازی (30 کیلومتر)
- دور حذفی ( که طی این مسابقه هر دور یک رکابزن حذف می شود تا در دور آخر یک رکابزن به عنوان برنده معرفی شود.)
- تعقیبی تیمی ( کیلومتر)
- اسکرش
- یک کیلومتر تایم تریل

- بانوان
- یک دور متحرک
- دور امتیازی (20 کیلومتر)
- دور حذفی
- تعقیبی انفرادی( 3 کیلومتر)
- اسکرش
- 500 متر تایم تریل

 

 

پ – کوهستان :

در 4 ماده زیر برگزار می شوند:
1-کراس کانتری: مسابقات کراس کانتری در مسیرهای پر فراز و نشیب ( شامل سراشیبی های فنی، جاده های جنگلی، مسیرهای صخره ای و موانع مختلف) بین 5 تا 9 کیلومتر برگزار می شوند. این مسابقات بسته به رده سنی حدودا بین یک ساعت و 45 دقیقه تا 2 ساعت و 30 دقیقه به طول می انجامد. کراس کانتری یکی از رشته هایی است که در المپیک نیز از جایگاه خاصی برخوردار است.


2-کراس کانتری ماراتن :رویداد ماراتن نوع طولانی تر کراس کانتری است که در مسیری به مسافت 60 الی 120 کیلومتر برگزار می شود. یک ویژگی خاص آن این است که رکابزنان همه رده های سنی اعم از علاقه مندان و رکابزنان حرفه ای همگی با هم به رقابت می پردازند. رویداد ماراتن در مناطق کوهستانی برگزار می شود. برخلاف رویداد کراس کانتری المپیکی، در رویداد ماراتن رکابزنان هرگز از یک نقطه دو بار عبور نمی کنند.

3-دانهیل : دانهیل رقابتی است که با زمان گیری انجام می شود که در آن رکابزن می بایست گذرگاه های تکنیکی و سرعتی را با توالی خاصی طی نماید. شرکت کننده می بایست شجاعت و مهارت فنی در راندن دوچرخه را به طور همزمان دارا باشد. تا بتواند در مواجهه با ریشه های درختان، بخش های تپه مانند، دست اندازها، پرش ها ناگهانی و سایر موانع طبیعی در طول مسیر موفق باشد. سرعت رکابزنان در این رشته به حدود 80 کیلومتر بر ساعت در رده مردان و 70 کیلومتر بر ساعت در رده بانوان می رسد.

4-فور کراس: در این رشته ( که عموما با علامت های 4-Cossو 4Xنیز نشان داده می شود) چهار شرکت کننده با هم شروع به حرکت می کنند تا از پیستی که دارای بخش های پرشی و گوشه های برجسته است عبور کنند. این مسابقه بسیار سریع است ( بین 30 ثانیه تا یک دقیقه طول می کشد). در پایان برنده کسی است که پیش از سایرین به خط پایان برسد. مسابقات فور کراس شامل مراحل مقدماتی متعددی هستند.

 

ت -  بی ام ایکس

ماده بی ام ایکس در 2 بخش برگزار می شود:

1-سوپر کراس: این بخش از رشته BMXکه یکی از مواد برگزار شونده در  المپیک است، در مسیر بسته ای به مسافت 350 متر برگزار می شود.
8 رکابزن بطور همزمان رقابت را از سطح شیبداری به ارتفاع هشت متر آغاز می کنند و در طول پیستی شامل؛ سطوح ناهموار، گوشه های منحنی شکل و بخش های صاف به رقابت می پردازند. این رقابت برای قهرمان شدن بسیاربا اهمیت است، زیرا هر رکابزن برای رسیدن به مراحل بالاتر مسابقات باید در هر مرحله جزء 4 نفر برتر باشد.

باتوجه به آرایش مسیر، رکابزنان سعی می کنند یا زودتر از بالای سطح شیبدار به پایین بیایند تا سرعت بیشتری بدست آورند، یا اینکه به ارتفاع بالاتری دست یابند( ارتفاع بعضی رکابزنان در بعضی مواقع به 5 متر نیز می رسد.

2-آزاد :BMXآزاد در واقع پرش بر روی موانع و حرکات نمایشی است. این رقابت می تواند در مسیرصاف،سطح شیبدار و یا برروی موانع انجام شود.
داوری این مسابقات براساس نحوه نمایش رکابزنان ( سختی، ابتکار و شیوه رکابزنی ) خواهد بود.

ث – تریال

در این ماده رکابزنان باید از روی موانع، گروهی عبور کنند بدون اینکه چرخ های دوچرخه به زمین برخورد کند. در صورت برخورد با زمین امتیاز منفی برای آنها محسوب خواهد شد.
رکابزنی که کمترین امتیاز منفی را داشته باشد برنده مسابقه است. ضمنا در این ماده زمان نقشی ندارد

 Color SchemeMost of the Elements in Website Secondary MenuSecondary Menu Background Color Links ColorColor of Hyperlinks