اخبــار ســایت

تاريخچه مسابقات موتوجي پي

🕔1397/08/17 0 Comments

 

مسابقات موتوجي پي

مسابقات MotoGP برترين و معتبرترين سري مسابقات موتورسواري جاده اي درجهان است که در آن مستعد و خبره ترين ورزشکاران اين رشته با يکديگر به رقابت مي پردازند. اين مسابقات هميشه در ايجاد رقابت هاي مهيج و نفس گير زبان زد بوده و از اين بايت هيچ رشته موتوراسپرت ديگري به پاي آن نمي رسد. اين رقابت ها به لطف آن توانسته در تمامي جهان مشتاقان و هواداران خود را داشته باشد. اين رشته با 65 سال قدمت، قديمي ترين مسابقات قهرماني جهاني در رشته موتورسواري و اتومبيلراني است، به طوري که نخستين فصل آن در سال 1949 برگزار شد.موتو جي پي

موتو جي پي
برخلاف مسابقات سوپربايک که در آن با تغييرات ايجاد شده در موتورسيکلت هاي خياباني به رقابت مي پردازند، موتورسيکلت هاي اين رشته به طور خاص براي اين مسابقات طراحي شده اند و از اين لحاظ يک سروگردن از نظرسرعت و تکنولوژي از رقباي خود بالاتر هستند. موتورسيکلت هاي استفاده شده در اين رشته برخلاف مسابقات سوپر بايک نه در معرض فروش عموم قرار مي گيرد و نه مي توان با آنها در خيابان رانندگي کرد. با توصيفات بالا مي توان مسابقات موتو جي پي را با مسابقات فرمول يک و سوپر بايک را با مسابقات تورينگ مانند DTM مقايسه کرد. 


تاريخچه 

مسابقات موتو جي پي نخستين بار در سال 1949 و زير نظر فدراسيون جهاني موتورسواري FIM پا به عرصه وجود گذاشت. مسابقات جايزه بزرگ موتورسواري از همان اوايل قرن بيستم در چندين کشور برگزار مي شد، حتي قبل از اينکه فدراسيون جهاني موتورسواري (FIM) که قبلا با نام فدراسيون جهاني کلوپ موتورسوارها (FICM) شناخته مي شد در سال 1904 تشکيل شود.

پس از آن و در سال 1938 اين فدراسيون سري مسابقات قهرماني موتورسواري را در اروپا سازماندهي و برگزار کرد. پس از آن و به دليل شروع جنگ جهاني دوم وقفه اي در برگزاري اين مسابقات ايجاد شد و در نهايت چندين سال پس از پايان جنگ و سهولت در تهيه سوخت اين مسابقات اروپايي کار خود را از سر گرفت و پايه گذار مسابقات موتو جي پي در سال 1949 شد. 


سال هاي اوليه 

نخستين فصل اين مسابقات در 4 کلاس تک نفره 500cc (کلاس برتر)، 350cc، 250cc و 125cc و يک کلاس سايدکار (Sidecar) به حجم موتور 600cc برگزار شد. لسلي گراهام، موتورسوار بريتانيايي با موتورسيکلت AJS توانست در کلاس برتر اين مسابقات به قهرماني دست يابد. هم وطن او فِرِدي فريت با موتورسيکلت ولوستر در کلاس 350cc به قهرماني رسيد.

اما کلاس هاي پايين تر اين مسابقات از آن ايتاليايي ها شد. برونو روفو و نللو پاگاني با موتورسيکلت هاي موتوگُزي و مونديال به ترتيب در کلاس هاي 250 و 125 سي سي عناوين قهرماني را از آن خود کردند. 

اريک اوليور و دنيس جکينسون موتورسواران بريتانيايي نيز در کلاس سايدکار که در سال بعد از آن حجم موتورها به 500 سي سي کاهش يافت قهرمان شدند. موتورسواران و سازندگان ايتاليايي مانند موتوگُوزي، MV Agusta، گيلرا و مونديال در دهه 50 ميلادي بر اين مسابقات حکم فرما شدند و به نوعي صنعت موتورسيکلت سازي اين کشور را به رخ جهانيان کشاندند. 

کمپاني MV Agusta به طور خاص در 4 کلاس تک نفره اين رقابت ها تمامي عناوين قهرماني را طي سال هاي 1958 تا 60 از آن خود کرد. اين شرکت هم چنين بين سال هاي 1958 تا 1974 توانست طي اين 17 سال 16 عنوان قهرماني را در کلاس برتر اين مسابقات کسب کند.

آغاز دهه 60 ميلادي با شکوفايي صنعت موتورسيکلت ژاپن که تنها چندين سال مبادرت به توليد موتورسيکلت کرده بوند همراه بود. ديري نپاييد که شرکت هاي ژاپني راه خود را به مسابقات موتو جي پي باز کردند. با وجودي که MV Agusta در کلاس 500 سي سي يکه تازي مي کرد، اما شرکت هاي ژاپني به سرعت توانستند در کلاس هاي ديگر تک نفره اين مسابقات از پس اين شرکت برآيند و به سرعت عناوين قهرماني را از آن خود کنند. 

هوندا که از آغاز کارش يعني سال 1955 به عنوان بزرگ ترين شرکت توليدکننده موتورسيکلت در جهان شناخته مي شد، نخستين تيم ژاپني بود که توانست در اين رقابت ها به قهرماني برسد. آنها در سال 1961 در 2 کلاس 350 و 250 سي سي به قهرماني رسيدند. 

5 سال پس از آن نيز آنها اين افتخار را در کلاس 500 به عنوان نخستين ژاپني براي خود تکرار کردند و به روند 8 قهرماني پياپي MV Agusta در اين کلاس پايان دادند که اين شرکت ايتاليايي پس از آن، 7 سال پياپي ديگر آن را تکرار کرد. 

شرکت سوزوکي نيز در اين راه بي نصيب نماند و اين تيم ژاپني موفق شد در سال 1962 در کلاس تازه تاسيس 50 سي سي به عنوان قهرماني نائل آيد. اواخر اين دهه، آغاز دوران افسانه اين رقابت ها، جياکومو آگوستيني، پرافتخارترين موتورسوار اين رقابت ها بود. تا قبل از دوران مدرن اين رقابت ها، موتورسواران در چندين کلاس حضور مي يافتند و به لطف آن او توانست 15 مرتبه که 10 بار آن متوالي بود به عنوان قهرماني دست يابد. بهترين رکورد او در سال 1968 هنگامي که در 2 کلاس 500 و 350 سي سي به قهرماني رسيد، رقم خورد.


حکم فرمايي ژاپني ها

با پايان دهه 60، تغييرات قوانين و هم چنين افزايش هزينه ها باعث شد تيم هاي زيادي از اين مسابقات خارج شوند. خروج 12 ساله هوندا از اين مسابقات نمونه بارز آن بود. به لطف اين کناره گيري سوزوکي توانست 7 عنوان قهرماني متوالي را در کلاس برتر براي خود کسب کند، قبل از اينکه از اين رقابت ها در سال 1983 خارج شود، سالي که با قهرماني دوباره هوندا همراه بود. خروج سوزوکي که پس از آن هرگز به طور کامل در اين مسابقات حضور نيافت، باعث شد قهرماني در کلاس برتر اين رقابت ها بين 2 تيم ژاپني هوندا و ياماها تقسيم شود.

در کلاس سايدکار، تيم بريتانيايي نورتون از سال 1949 تا 1953، 5 قهرماني پياپي را کسب کرد، قبل از اينکه تيم BMW بر اين کلاس حکم فرما شود. BMW پس از آنها توانست 19 عنوان قهرماني پياپي را کسب کند، اما پس از شکستن رکوردش در سال 1974 از سوي کوئينگ همتاي آلماني خود ديگر موفق به تکرار افتخاراتش نشد. اين تيم به همراه ياماها و کرائوسر آلماني و ADM اتريشي تا سال 1996 که اين کلاس به کار خود پايان داد در کلاس سايدکار صاحب عناوين قهرماني شدند.

 

دوران مدرن و ظهور والنتينو روسي

سال 2002 را با توجه به تغييرات صورت گرفته در قوانين، بايد شروع دوران مدرن اين مسابقات دانست. در اين سال قوانين در جهت ترغيب تيم ها به استفاده از موتورهاي کم مصرف و پاک تر چهار زمانه تغيير يافت. قبل از آن و از سال 1970 در کلاس برتر قوانين به تيم ها اجازه ساخت موتورهاي 2 يا 4 زمانه با حجم 500 سي سي و با هر آرايشي را مي داد که در آن تيم ها از موتورهاي دو زمانه به دليل قدرت بيشتر استفاده مي کردند. 

اما در سال 2002 در حالي که قانون 500 سي سي دو زمانه پابرجا بود، FIM حجم موتورهاي چهار زمانه را به 990 سي سي افزايش داد و به دين گونه تيم هاي زيادي به سمت موتورهاي چهار زمانه روي آوردند به طوري که در سال 2003 هيچ تيمي از موتور دو زمانه استفاده نکرد. حداکثر حجم موتورها در سال 2007 به 800 cc تقليل اما در سال 2012 بار ديگر به 1000 cc افزايش يافت.

قبل از شروع اين ماجرا اما، دوران تازه اي در اين مسابقات در حال شکل گيري و نيز آغاز امپراطوري والنتينو روسي در اين مسابقات بود. او بين سال هاي 2000 تا 2004 توانست 5 سال پياپي به عنوان قهرماني دست يابد. نيکي هيدن آمريکايي از هوندا و کيسي استونر استراليايي 2 سال پس از آن به قهرماني دست يافتند، اما روسي پس از آن بار ديگر توانست 2 عنوان قهرماني متوالي ديگر را به کارنامه خود بيافزايد. 


قهرماني دوکاتي در سال 2007 به روند قهرماني هاي چند سال اخير هوندا و ياماها در کلاس برتر اين مسابقات وقفه اي يک ساله ايجاد کرد.

موتورسيکلت ها


همان طور که قبلاً گفتيم، اين موتورسيکلت ها تنها براي پيست طراحي و توليد مي شوند و در آنها همه چيز فداي سرعت مي شود. قيمت نيز از اين قاعده مستثني نيست به طوري که مدل MotoGP فصل 2013 هوندا، 1.3 ميليون دلار قيمت گذاري شد. 

اين در حالي است که موتورسيکلت هاي مسابقات سوپر بايک حدود 70 تا 90 هزار دلار قيمت دارند. استفاده مفرط از مواد سبک وزني هم چون تيتانيوم و فيبر کربن تقويت شده قيمت نهايي آن را بسيار بالا برده است. اين موتورسيکلت ها که تنها براي کسب پيروزي طراحي شده اند، ويتريني از تکنولوژي هاي گوناگون هستند. در آنها از تکنولوژي هاي پيشرفته اي مانند ديسک ترمز کربني، سيستم مديريت انجين و کنترل کشش که هيچ کدام از آنها در موتورسيکلت هاي خياباني جايي ندارند استفاده مي شود.

ثبت رکوردهاي تازه با ورود مارک مارکز


در يکي دو سال اخير جهان موتورسواري با پديده و استعداد جوان تازه اي مواجه شده است، جايي که موتورسوار ديگري از اسپانيا سعي دارد برگ تازه اي را در تاريخ اين مسابقات ورق بزند.

اين موتورسوار جوان کسي نيست جز مارک مارکز که طي 2 سال نخست حضورش در کلاس برتر اين مسابقات توانسته 2 عنوان قهرماني پياپي را کسب و رکورد جديدي را به عنوان جوان ترين قهرمان اين مسابقات ثبت کند. او در اين 2 سال رکورد هاي زيادي را جابه جا کرده است که به مهم ترين آنها مي توان کسب 10 پيروزي متوالي در 10 مسابقه نخست فصل و هم چنين بيشترين پيروزي در طول يک فصل که هر دو آنها در فصل 2014 رقم خورد اشاره کرد.

با دوستان خود این مطلب را به اشتراک بگذارید

نظرات ارسالی

نظر خود را با دیگران به اشتراک بگذارید

 Color SchemeMost of the Elements in Website Secondary MenuSecondary Menu Background Color Links ColorColor of Hyperlinks