در امتداد ورزش

تلويزيون و ورزش

🕔1394/09/29 0 Comments

برگرفته از کتاب فعاليت هاي رسانه اي درورزش نوشته دکتر حميد قاسمي – دکتر فرشيد تجاري – دکترمهدي کهندل – دکتر عباس خداياري

در زمستان سال 1336 يک سرمايه گذار ايراني به نام « ثابت پاسال» با کسب اجازه از حکومت وقت و به صورت شخصي يک فرستنده دو کيلو وات تلويزيوني را در شهر آبادان نصب و به صورت آزمايش اقدام به پخش برنامه هاي تلويزيوني کرد. با توجه به استقبال بسيار گسترده و پرشور مردم در آبادان و حضور هزاران هزار از مشتاقان تلويزيون در ديگر شهرها که با مسافرت و به قصد ديدن تلويزيون به آبادان مي آمدند، موجب شد که پاسال به سرعت قراردادي بزرگ با يک شرکت آمريکايي منعقد کرد و با انتخاب محل آن در بلندترين نقطه شهر تهران ( در محل خيابان الوند فعلي ) ظرف مدت کوتاهي ساختمان و فرستنده  بخش خصوصي آماده و در پاييز سال 1337 بهره برداري شد . پيش از اين مجلس شوراي ملي در تيرماه 1337 ماده اي با چهار تبصره را به تصويب رساند که براساس آن به دولت اجازه داده شد يک فرستنده تلويزيون و کليه ابزار فني آن را به تشخيص وزارت پست و تلگراف و تلفن در تهران به کار اندازد و تا پنج سال نيز از پرداخت ماليات معاف باشد . البته لازم بود که کليه برنامه هاي اين فرستنده تابع تعهدات اداره کل انتشارات باشد . باچنين امکاناتي نخستين فرستنده ايران در ساعت پنج بعد از ظهر روز جمعه يازدهم مهر ماه سال 1337 اولين برنامه خود را پخش کرد . اين فرستنده با نام « تلويزيون ايران »، در ابتدا هر روز از ساعت هجده تا 22 برنامه داشت . تلويزيون ايران به صورت يک بخش کاملاً خصوصي اداره مي شد و متکي به درآمد خود از آگهي هاي تجاري و تبليغات بود . پس از يک سال برنامه هاي روزانه اين تلويزيون در تهران به پنج ساعت افزايش يافت و پس از سه سال در سال 1340، فرستنده اي در آبادان و يک فرستنده اي در آبادان و يک فرستنده تقويتي ديگر در اهواز تأسيس شد . فعاليت تلويزيون در تهيه و پخش سلسله برنامه هايي سرگرم کننده خلاصه شده بود . گردانندگان اين مؤسسه در توجيه کار خود مي گفتند که چون تلويزيون ايران جز آگهي منبع ديگري براي درآمد ندارد،ناچارند براي جلب تماشاگر و آگهي بيشتر ، دست به توليد برنامه هاي    عامه پسند تر بزنند.

رونق کار تلويزيون ايران و شناسايي اين رسانه به عنوان ابزار نشر فرهنگ و تبليغات ، دولت ايران را جداً به فکر تاسيس يک مؤسسه تلويزيوني انداخت . بنابراين در سال 1343 يک گروه فرانسوي از سوي سازمان برنامه و بودجه مأمور بررسي و طراحي مرکزي تلويزيوني شد. سرانجام پس از تصويب طرح ايجاد تلويزيون ملي ايران ، دستگاهي کوچک با امکاناتي ساده به وجود آمد و پخش برنامه هاي آزمايشي را در سال 1345 آغاز کرد. امکانات فني تلويزيون در آن زمان به يک استوديو ، سه دوربين و دو دستگاه ضبط مغناطيسي و يک ساختمان کوچک محدود شده بود .

از آنجا که فرستنده تلويزيون ايران با سيستم 525 خطي آمريکايي کار مي کرد و تلويزيون ملي ايران 625 خطي اروپا بود ، تلويزيون ملي با نصب فرستنده دو کيلو واتي با سيستم 525 خطي بر بالاي ساختمان هتل هيلتون امکان استفاده از اين شبکه را براي همه دارندگان تلويزيون با سيستم هاي مختلف امکان پذير کرد. پس از مدتي کمتر از دو سال ف در هفدهم مرداد سال 1347 ، نخستين مرکز شهرستاني تلويزيون در ارميه گشايش يافت و چند ماه بعد مرکز تلويزيون بندر عباس شروع به کار کرد . فعاليت مراکز تلويزيوني به تدريج يکي پس از ديگري آغاز گشت که از ميان آن ها مي توان به مراکز شيراز ، کرمانشاه ، تبريز، زاهدان ، خراسان ، کرمان ، سنندج و اصفهان اشاره کرد . به دنبال گسترش امکانات فني ، نصب و راه اندازي مرکز مخابرات ماهواره اي اسدآباد همدان در سال 1348، تبادل برنامه هاي تلويزيوني را با ايستگاه هاي خارجي ميسر ساخت.

پس از چندي دولت ، تلويزيون ايران را از ثابت پاسال خريداري کرد و با پيوستن تلويزيون ملي ، پخش دو برنامه تلويزيوني از دو کانال مختلف ادامه يافت . برنامه هاي جاري تلويزيون ملي « برنامه اول » نام گرفت و برنامه هايي که از تلويزيون ايران سابق پخش مي شد ،« برنامه دوم » ناميده شد . برنامه دوم با برد کمتر و محتوايي به ظاهر پخته تر، رو به سوي اقليت هايي چون روشنفکران و دانشجويان داشت و تماشاگران برنامه اول را اکثريت مردم تشکيل مي دادند. اما به غير از برنامه اول و دوم ، دو کانال ديگر نيز فعاليت داشتند . نخست شبکه آموزشي که از مهر ماه سال 1355 کارش را زيرنظر وزارت آموزش و پرورش آغاز کرد و آموزش تخصصي جوانان دوره هاي ابتدايي و متوسطه را برعهده داشت و کانال ديگر تلويزيون بين المللي بود که تمام    برنامه هايش را به زبان انگليسي پخش مي کرد . اين فرستنده تلويزيوني به همراه يک فرستنده راديويي که برنامه بين المللي خوانده مي شد ، کار ارائه اطلاعات و اخبار و همچنين فراهم آوردن برنامه هاي سرگرم کننده براي آمريکاييان مقيم ايران را انجام مي داد. تا سال 1355 طبق برآورد اداره آمار تلويزيون ، 93 درصد مناطق شهري و 45 درصد مناطق روستايي ايران زير پوشش     برنامه هاي تلويزيون قرار گرفته بود . پخش برنامه هايي تلويزيون به صورت رنگي از همين سال شروع شد . پيش از آن چند برنامه رنگي به صورت آزمايشي در سال 1350 پخش شده بود .

چندي پس از ادغام راديو و تلويزيون ، سازمان براي دستيابي به اهداف از پيش تعيين شده اش ، قراردادهايي با مؤسسه اي آمريکايي منعقد و از سال 1353 عملاً بررسي و تحقيق را شروع کرد. پس از مطالعه طرز کار و روش هاي موجود در سازمان هاي مشابه در نقاط مختلف جهان ، نتايج تحقيقات طي سمينارهاي متعدد ، مجدداً مورد بررسي قرار گرفت و پس از تصويب ساخت ملي ، مسئولان سازمان به طراحي زيرساخت هاي اداري ،مالي ، برنامه هاي حقوقي و دستمزد و مشابه آن پرداختند و شبکه هاي اول و دوم راديو و تلويزيون به اضافه راديو و تلويزيون بين المللي ايجاد شدند .

هر چند برنامه هاي موردي مختلفي درباره ورزشي در ايران تا پيش از سال 1353 به چشم مي خورد، اما نقطه عطف رشد اوليه ورزش در راديو ورزش در راديو و تلويزيون ، به بازي هاي آسيايي سال 1974 تهران(1353 ) بازمي گردد. در اين سال با توجه به اهميت بازي هاي آسيايي و ميزباني ايران ، شرايط خوبي براي به کارگيري برنامه سازان و افرادي در حوزه ورزش فراهم شد . تا پيش از سال 1353 ، ورزش راديو و تلويزيون ملي ايران بود ( رئيس آن زمان مهندس ميلاني نيا بود) . از سال 1353    مسئوليت هاي ورزش راديو و تلويزيون جدا شد و در بخش رزش يکي براي راديو ( به مديريت عطاالله بهمنش ) و ديگري براي تلويزيون ( به مديريت حبيب روشن زاده ) شکل گرفت.

در سال 1355 بخش هاي ورزش در شبکه تلويزيون يک و دو به وجود آمد. برنامه ورزش از نگاه دو از شبکه دو تلويزيون در سال 1356 موفق شد تا عنوان بهتريان برنامه تلويزيوني را در آن سال در ميان برنامه هاي مختلف تلويزيوني را در آن سال در ميان برنامه هاي مختلف تلويزيوني از آن خود کند ( ايلانلو، 1386).

نخستين پخش زنده ورزشي از تلويزيون، مسابقه تيم هاي فوتبال ايران و هند بود . به مرور و با گسترش مخاطبان تلويزيون و ورزش ، جايگاه ورزش در تلويزيون بيشتر و بهتر شد.

پس از انقلاب اسلامي ، راديو و تلويزيون جمهوري اسلامي ايران تغيير نام داد و پس از قانون هه پرسي نظام جهوري اسلامي ايران در دوازدهم فروردين سال 1358 اين سازمان به نام صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران معرفي شد .

. پس از پيروزي انقلاب ، برخي مواقع توليداتي در حوزه ورزش صورت مي گرفت ، اما گروهي به نام ورزش در سازمان وجود نداشت. از اواخر سال 1358 گروه ورزش در شبکه يک سيما شکل گرفت . در اين سال به همت جواد متقي و مجيد وارث و مرحوم وارطان آنتانسيان، گروه ورزش شبکه يک تلويزيون پديد آمد. با گسترش جايگاه ورزش در تلويزيون ، از سال 1372 شبکه سوم سيما با محوريت جوان و ورزش تحت مديريت مستقل شدند و نقش محوري در پخش برنامه هاي ورزشي سازمان را برعهده گرفت . ضمن اينکه ساير شبکه ها مانند شبکه خبر نيز سهمي از برنامه هاي خود را به ورزش اختصاص دادند. حجم گسترده برنامه هاي ورزشي تلويزيون و راديو، باعث شد تا کميته يا شورايي به نام « هماهنگي ورزش» در صدا و سيما شکل بگيرد .درنهايت نيز درسال 1391 شبکه ورزش سيما به مديريت فرشاد صادقي راه اندازي شد.

با دوستان خود این مطلب را به اشتراک بگذارید

نظرات ارسالی

نظر خود را با دیگران به اشتراک بگذارید

 Color SchemeMost of the Elements in Website Secondary MenuSecondary Menu Background Color Links ColorColor of Hyperlinks